Het grootste verschil? Dat is dat het Openbaar Ministerie meldingen van slachtoffers in de zaken tegen Marco Borsato en Ali B. serieus nam, onderzoek deed en overging tot strafrechtelijke vervolging. In het geval van voormalig CBR-directeur en oud-D66-politicus Alexander Pechtold heb ik aan den lijve ondervonden dat er binnen Justitie blijkbaar andere normen en waarden gelden wanneer het om een voormalig D66-kopstuk gaat.
Laat ik duidelijk zijn: natuurlijk moeten zedenzaken hoge prioriteit krijgen. Daar bestaat geen enkele discussie over. Slachtoffers moeten gehoord worden, meldingen moeten serieus worden genomen en waar nodig moet strafrechtelijk onderzoek volgen. Dat is de taak van politie en Openbaar Ministerie.
Maar juist daarom wringt het zo enorm wanneer burgers de indruk krijgen dat niet iedere melding met dezelfde ernst wordt behandeld. Want daar zit het fundamentele probleem: selectieve verontwaardiging en selectieve vervolging ondermijnen het vertrouwen in de rechtsstaat.
Niet alleen het Openbaar Ministerie heeft daar een handje van. Ook de media spelen hierin een kwalijke rol. Zowel Marco Borsato als Ali B. werden vrijwel direct publiekelijk gecanceld, nog voordat een rechter zich had uitgesproken. Hun carrières stortten in nog vóórdat er sprake was van een definitief oordeel.
Bij Alexander Pechtold ligt dat totaal anders. Over hem kan ik een lange lijst aan beschuldigingen noemen, niet in de laatste plaats omdat ik zelf slachtoffer ben geworden van wat ik ervaar als ziekelijk manipulatief gedrag. Daarbij sta ik niet alleen. Ik denk aan de mediaverklaringen van Anne Lok en Wassila Hachchi, ook slachtoffers van Pechtold. Ook zij lieten weinig ruimte voor twijfel over de manier waarop Pechtold volgens hen opereerde.
Zelf heb ik meerdere keren geprobeerd aangifte te doen van ernstige integriteitsschendingen, bedreiging en machtsmisbruik. Sinds 13 december 2021 — de eerste keer dat ik aangifte deed — ben ik naar eigen ervaring vooral tegengewerkt door politie en Openbaar Ministerie. Niet gehoord, niet beschermd, maar weggeduwd.
Ook Pechtold’s opvolgster bij het CBR Nanouke van ’t Riet steekt in haar eerste weken bij dit deel van wat een betrouwbare overheid zou moeten zijn haar kop in het zand. Bang om niet verder mee te draaien in de D66-carroussel? Ik weet het niet, maar het is niet wat burgers mogen eisen van bestuurders…
En dat terwijl juist bij bestuurders, topambtenaren en politici de lat hoger zou moeten liggen.
Pechtold is geen immens populaire artiest. Hij is zelfs geen populaire politicus meer. Toch blijft hij welkom aan talkshowtafels en zichtbaar bij de publieke omroep, ondanks kwesties die op zijn minst onafhankelijk onderzoek hadden gerechtvaardigd.
Dat voedt een pijnlijke conclusie: voor sommige mensen gelden blijkbaar andere normen en waarden.
En zolang burgers dat gevoel houden, brokkelt het vertrouwen in Justitie verder af.
